This is me!
หวัดดีเพื่อนๆ ทู๊กคน !
เค้าชื่อ บิว (Byu) หรือเรียกสั้นๆ บิวตี้ (55 5)
ในนามสมาชิกคนใหม่ของวง The Ghote ภายใต้สังกัด sm tower
ติดต่อร่วมวงที่ sm_super-evilest@hotmail.com
ถูกครอบครัวรัง”เกลียด”มาทั้งหมด 17 ปีละ
ทุกวันนี้ก็ซุกหัวนอนอยู่แถว ใต้สะพานลอย At จังหวัดนครสวรรค์
Dream big Dream : (เพ้อเจ้อแระ อย่าไปอ่านเล๊ย !)
ฝันว่าอยากไปตั้งรกรากอยู่ฮาวายกับป๋าฮันและดงแฮ
เพราะจะได้เต้นส่ายสะโพกโยกย้ายให้พี่แกดูทุกวัน
การศึกษา : ก็กำลังศึกษาอยู่ชั้น G.11 ณ โรงเรียนวัดชื่อดังแห่งหนึ่ง
ครอบครัว : ที่บ้านพักตากอากาศใต้สะพานลอยหน้าวัด
ยังมีพี่ชายน้องชายผู้ร่วมทุกศุกร์อีกสองคน
ซึ่งก็จะหาใครหน้าตาดีเทียบเท่าอิชั้นมิมีอีกแล้ว
Nowadays : มีความสุกอยู่กับครอบครัว เพื่อนและแฟน(Dong Hae) เป็นอย่างมาก
เนื่องจาก : คนให้ทานมีจำนวนมากขึ้น คนใจบุญมีมากขึ้น
บ้างก็ให้แบงค์พัน บ้างก็ให้เช็คเงินสดมาหลายแสน
จนท่านเซอร์สมศักดิ์ผู้เป็นบิดาได้คิดโครงการ
จัดสร้างสรรค์คอนโดมิเนียมสวรรค์ใจกลางสุขุมวิทขึ้น
และนั่นอาจทำให้เราไม่มีเวลาในการนั่งขอทานอย่างเช่นทุกข์วันนี้
ทำให้ดิฉันเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ที่จะต้องเลิกอาชีพที่เลี้ยงปากเลี้ยงท้องมาแต่กำเนิด
However : ดิฉันคิดว่าคนไทยน่าจะ ให้เกียรติอาชีพขอทาน
กันให้มากขึ้น เพราะ nowadays
ขอทานนั้น...
มีเครื่องอำนวยความสะดวกหลายๆ อย่าง เช่น Note*book
,I*phone อีกทั้งยังนั่งchat MsN play Hi-5 , Face Book
กันอย่างถ้วนหน้า*
Or if have free times อย่างครอบครัวของดิฉัน
ก็มักจะไปทำ Spa , shopping at siam paragony and
have dinner at Italy ก่อนจะบินตรงไป England for resting……
นี่คือสาเหตุที่ทำให้ ครอบครัวขอทานไทยต้องป่นปี้
เพราะถูกนินทาว่าร้าย ใส่สีตีไข่ซะยิ่งกว่า
รอยรัก รอยบาป
นั่นเป็นเหตุปัจจัยแรกที่ทำให้ดิฉัน
เริ่มอยากจะเลิกล้มอาชีพขอทานที่ทุกคนใฝ่ฝันสักที
และแล้ว ณ วันหนึ่ง !
ดิฉันก็ได้เข้าใจถึงแก่นแท้ในความเป็นสายเลือดสินละปิน
ของตนเองขึ้นมาจนได้
ดิฉันเลิกจากงานขอทานแถวๆ ป้ายรถเมล์ก็ราวๆ 5 ทุ่ม
กับมาถึงบ้านใต้สะพานลอยก็นับเงินที่ขอทานได้ไปมา
โชคร้ายที่วันทั้งวันนี้ยังได้ไม่ถึง 1 million $
ดิฉันมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยอารมณ์หดหู่ใจเป็นอย่างมาก
เปิดโน้ตบุ๊คขึ้นมาแล้วจึงพิม Text อะไรบางอย่างลงไป
ซึ่งนั่นก็คือ”จุดปลากราย”ของการเป็น Writer เช่นปัจจุบัน
มีผู้คนในโลกไฟเบอร์มากมายติดตามอ่านบทความของดิฉัน
และหลายร้อยรายก็ขอสมัครเป็นแฟนคลับอีกด้วย
นับตั้งแต่นั้นมา ใต้สะพานลอยอันเหงาหงอยก็ไม่หงอยเหงาอีกต่อไป
มีผู้คนมากมายมารุมล้อมเพื่อขอลายเซ็นอย่างไม่ขาดสาย
และมีเสียงวิพากษ์ วิจารณากันอย่างหนัก ในเรื่องที่ดิฉันกับครอบครัว
จะเลิกอาชีพขอทาน
แต่ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
ต้องขอขอบคุณบทความที่เป็นตัวจุดปลากรายความฝัน
นั้นจริงๆ
: บันทึกลูกขอทาน
^O^
English
